Vaarwel aan mijn collega’s: waarom ik na 18 jaar het bedrijf verlaat

“Time is the currency of life”

[“Tijd is de munteenheid van het leven”]

Beste Collega,

Vandaag is mijn laatste werkdag bij het Bedrijf*; mijn arbeidsovereenkomst eindigt op 30 april 2020. Die datum markeert het einde van een bijna 18-jarige loopbaan bij de enige werkgever die ik sinds mijn afstuderen heb gehad. Het zal anders voelen geen medewerker van het Bedrijf meer te zijn.

Hoe ben ik op dit vrij drastische keerpunt aangeland? Dat is wat ik graag wil uitleggen in de hoop dat het jou zou kunnen helpen over je eigen leven na te denken.

Ten eerste, wil ik je bedanken voor de aangename momenten die we samen hebben mogen beleven; dit is het voornaamste dat in mijn herinnering zal achterblijven.

Getrouwd te zijn met een andere Bedrijf-medewerker; vijf jaar in Gabon te hebben gewoond, in welke tijd twee van onze drie kinderen zijn geboren; vier jaar op Sakhalin te hebben gewoon; gereisd te hebben naar vele boeiende bestemmingen; gewerkt te hebben aan interessante opdrachten met bijzondere mensen zijn allemaal opmerkelijke aspecten van mijn leven die voortkwamen uit mijn loopbaan bij het Bedrijf.

Op die manier is het gemakkelijk te denken dat je carrière je leven is, aangezien het zovele facetten ervan heeft beïnvloedt. En het is vervolgens gemakkelijk te geloven dat het Bedrijf een hoger doel vertegenwoordigt waaraan je je leven hebt gewijd alsof het er een integraal onderdeel van uitmaakt. Voor mij, zoals voor vele anderen, is mijn baan bij het Bedrijf de constante factor geweest in het grootste gedeelte van mijn leven als volwassene, die zelfs voorafging aan mijn relatie met mijn wederhelft. Geen wonder dat een breuk in deze relatie een opmerkelijke gebeurtenis is.

Voor mij kwam er een keerpunt toen mijn moeder in 2013 op 66-jarige leeftijd overleed, na een ziekbed van af en aan 13 jaar. Het deed me (langzaam) beseffen dat we niet allemaal ons pensioen halen (dat van mij gaat momenteel met 68 in), laat staan in goede gezondheid.

Na in 2015 terug te zijn gekeerd naar Nederland, maakte ik drie reorganisaties mee in ongeveer even zovele jaren. Hoewel ik denk dat ik mag zeggen dat ik meestal als ‘een goeie vent’ werd gezien, werd het mij duidelijk dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn dat ik ook als overtollig zou worden beschouwd.

Binnen een paar jaar werd het bedrijf dat ik eerst zag als een soort familie, een onlosmakelijk onderdeel van mijn leven, in mijn beleving gereduceerd tot een rationele eenheid die natuur, arbeid en kapitaal samenbrengt om te produceren en geld te verdienen. Ik was slechts een van de (inwisselbare) arbeiders.

Na het verdwijnen van de zin van mijn werk en in de wetenschap dat ik er niet financieel afhankelijk van was, worstelde ik met de vraag waarom ik zou moeten blijven. Nadat ik mijn beste levensjaren aan het Bedrijf had gegeven op 41-jarige leeftijd, waarom zou ik er de volgende beste 18 jaar van mijn leven aan geven als het niet echt de moeite waard leek?

Ik heb altijd belangstelling gehad voor filosofie en politiek, of met anderen woorden, voor het proberen het leven op Aarde te begrijpen en het beter te maken. Zou ik voldaan zijn over mijn eigen leven als ik zou blijven zitten in een schijnbaar comfortabele, maar niet altijd inspirerende baan, zodat ik op een dag als 60-plusser wakker zou worden en me zou realiseren, dat ik niet verkend had waar ik het meest nieuwsgierig naar was en dat het nu te laat was nog van koers te veranderen? Aan het eind van het liedje, zo zegt mijn vrouw altijd, hebben mensen geen spijt van de dingen die ze gedaan hebben; ze hebben spijt van de dingen die ze niet gedaan hebben.

Ik heb de afgelopen paar jaar veel collega’s in de vijftig de zak zien krijgen. Een vriend wees mij erop hoe velen van hen, vaak na een loopbaan van meer dan 30 jaar in het Bedrijf, compleet gedesoriënteerd thuis zitten. Nu het Bedrijf uit hun leven was verdwenen, wat was nog hun doel in het leven? Het kwartje viel en ik besloot dat ik niet ging zitten wachten tot het mij zou overkomen. In plaats daarvan zou ik vertrekken op een moment dat het mij uitkwam en mijn levensloop veranderen op een leeftijd dat ik dat gemakkelijker kon doen dan als 50-plusser.

Afgelopen september begon ik aan een studie humanistiek, terwijl ik 60% bleef werken. Een van de beste beslissingen van mijn leven, omdat die het vuur van mijn oude passies weer ontstak. Humanistiek houdt zich bezig met de vraag hoe mensen zin vinden in het leven en hoe ze tot bloei kunnen komen in de organisaties waar ze onderdeel van uitmaken en in de samenleving in het algemeen. Het betrekt daarbij academische disciplines als de filosofie, psychologie, sociologie en religiestudies.

Hiermee ben ik aan een nieuw hoofdstuk van mijn leven begonnen. Ik stel mezelf zo voor dat ik een nieuw en onbekend landschap betreed. Zoals toen ik twee jaar geleden door Wales en het Lake District zwierf. Door terrein dat nieuw was voor mij, waar ik soms door stof en slijk moest gaan, soms door ijskoud water moest waden, soms door de striemende regen liep. Maar steeds in het vertrouwen dat ik deze uitdagingen zou kunnen doorstaan en in de wetenschap dat ik ook schoonheid op mijn pad zou vinden en de zon op mijn gezicht zou voelen. En hopende dat ik uiteindelijk beloond zou worden met een adembenemend uitzicht wanneer ik achterom zou kijken. Ik kijk uit naar mijn nieuwe avontuur!

Ik wens jou en je gezin het beste.

RH

* Aangezien deze brief zich in de openbaarheid bevindt zal ik me ervan onthouden het Bedrijf expliciet bij naam te noemen.

Op Spitsbergen (Svalbard)

Krijg elk kwartaal gratis nieuwe inspiratie!

Goeie website? Deel het graag!

2 thoughts on “Vaarwel aan mijn collega’s: waarom ik na 18 jaar het bedrijf verlaat”

  1. Dag Rik,

    Een helder verhaal! Veel mensen hebben de luxe niet om dit soort ingrijpende keuzes te maken of ze hebben de luxe wel, maar durven niet, misschien zijn ze wel bang voor de vrijheid!?

    Vanuit jouw perspectief dreig je ‘overtollig’ te worden en het Bedrijf zal het ‘boventallig’ noemen. Woorden zeggen meestal weinig, maar in dit gevoel spreken ze boekdelen!

    Ik ben benieuwd naar de verhalen die nog komen!
    Veel inspiratie.

    Groet, Jan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *